ปล่อยวาง

posted on 16 Jun 2009 07:36 by taemoship

ทำไมมนุษย์เราต้องคาดหวังกับสิ่งต่างๆมากมาย
และทำไมเราต้องทำตามที่คนอื่นคาดหวังว่าเราควรจะเป็นเช่นนั้น
เดี๋ยวนี้พ่อแม่มักวางอนาคตให้กับลูก  ตั้งแต่ตัวเค้าเองยังไม่ปฏิสนธิด้วยซ้ำ
เพราะยามเกิดพ่อแม่อยากให้เค้าเกิดมาในฤกษ์ที่ดี
ถ้าได้ วันเก้า เดือนเก้า ปีเก้า ยิ่งสมใจมนุษย์
พ่อแม่ต้องการให้สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับลูก
หาโรงเรียนดีๆ ดังๆให้กับลูก เพื่อหวังให้ลูกมีพื้นฐานที่ดีตั้งแต่วัยเด็ก
น่าสงสารเด็กสมัยนี้นะ ต้องเรียนพิเศษตั้งแต่ยังไม่เข้าอนุบาลเลย
ฉันว่าเด็กน่าจะต้องการเวลาของความเป็นเด็กบ้างนะ
การเล่นน่าจะเป็นพื้นฐานความสุขให้กับเด็กในวัยนั้น
แต่อาจจะใช้ไม่ได้กับเด็กสมัยนี้ก็ได้มั้ง
เพราะการเล่นคงหมายถึงการอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์
ไม่ได้ไปเล่นกลางสายลมและแสงแดด
ดังเช่นเด็กต่างจังหวัดอย่างฉัน

เมื่อโตขึ้นความคาดหวังของพ่อแม่
มีส่วนเป็นแรงผลักให้ลูกมีความคาดหวังมากขึ้นเช่นเดียวกัน
ต้องเข้ามหาวิทยาลัยดังๆได้ในคณะดีๆ เกรดสูงๆ
เพราะหวังว่าจะได้งานทำในบริษัทดีๆและมีความมั่นคง
ทำให้ชีวิตบางช่วงของคนเรา
ไม่ได้สัมผัสกับสิ่งที่จิตใจต้องการจริงๆ
คนเราจริงๆแล้วต้องการอะไรกันแน่
การยอมรับจากผู้อื่นเหรอ?
ต้องแต่งตัวดี มีรถขับ ใช้มือถือรุ่นใหม่
แค่นี้ จะมีความสุขเหรอ?
ถ้าต้องทำงานที่ตัวเองไม่ชอบ
แต่เงินเดือนสูง
แลกกับคำว่า ความสุข
ทำไมเค้ายอมแลกกับสิ่งที่มีค่ามากขนาดนั้นนะ

หรือว่าคนที่คิดแบบฉันคือคนที่อยู่ไปวันๆ
โดยที่ไม่คิดหาความก้าวหน้าให้กับตัวเอง
ไม่ยอมดิ้นรนไขว่คว้าหาเงินทองที่มนุษย์พึงมี
ความจริงฉันก็อยากมีนะ
เงิน ใครก็อยากได้
แต่ฉันก็อยากมีความสุข
ฉันอยากทำงานที่ฉันมีความสุข และก็ได้เงินด้วย
แต่ก็ยังหาทางอยู่  เพราะมันยากนะ
ถ้าใครกำลังมีทั้งงานและเงินที่ดี
ก็ยินดี ปนอิจฉาด้วยละกัน

คนบางคนก็แบกความหวังที่รออยู่เบื้องหลังมากมายไว้
ยิ่งนานวัน ก็เหมือนกับเดินขึ้นภูเขา
ยิ่งนานก็ยิ่งเหนื่อย ของที่แบกไว้บนบ่าก็หนักขึ้น
แต่คนข้างล่างที่รออยู่ ก็ไม่ได้รับรู้ว่า
เรานั้นหนักและเหนื่อยสักเพียงไหน
แต่ก็วางไม่ได้ เพราะยังเดินไปไม่ถึงยอดเขา
ความคาดหวังที่แบกมา ทำให้ไม่มีโอกาส
แวะเล่นน้ำตกไหลเย็นที่เดินผ่าน
หรือแม้กระทั่งมองผีเสื้อดูดน้ำหวานจากดอกไม้ข้างทาง
และเมื่อไปถึงยอดเขาแล้ว
ก็กลับพบว่า ชีวิตช่างอ้างว้าง
เพราะมันสูงเกินไปกว่า ที่คนธรรมดาๆจะขึ้นไปอยู่
ถ้าเราปล่อยวาง..ของบนบ่าลงบ้าง
แล้วค่อยๆเดินอย่างช้าๆ
สัมผัสกับน้ำตก ทักทายผีเสื้อบ้าง
เมื่อไปถึงยอดเขา คงมีผีเสื้อบินขึ้นไปร่วมยินดี
และรับรู้ถึงความสำเร็จของเรา

Comment

Comment:

Tweet

วันนี้นะหวังว่างจึงตกกลางระหว่งหวังเวนลึกในกื่งกลางไม่หวังว่างในใจคน

#13 By h911 (58.9.175.18) on 2010-06-18 00:01

หรือว่าคนที่คิดแบบฉันคือคนที่อยู่ไปวันๆ
งั้นเฟินจะอยู่ไปวันวันเป็นเพื่อนพี่แตค่ะ


แต่เฟินก็เข้าใจพ่อแม่นะ
ใครใครก็อยากให้ลูกเจอแต่สิ่งที่ดีที่สุด
เพราะรักเค้าที่สุด เนอะ
แต่เราควรจะสอนลูกให้เจอกับความจริง ใช่ไหม
แล้วถึงจุดหนึ่ง เค้าก็จะใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างดี

big smile

#12 By Messarin on 2010-05-16 11:33

ขอชอบ เรื่องนี้ด้วยคน

#11 By Foxy old rabbit on 2009-10-27 11:00

ชอบจังมากเลยค่ะบทความนี้

#10 By ขอบคุณค่ะ (222.123.176.183) on 2009-07-28 02:22

เพิ่งหายจากป่วยไข้ครับ

ป่วยไข้จากความพยายามที่จะ 'แบก'ความคาดหวังที่วางไม่ลง เมื่อไหร่นะฉันจะกล้าวางมันลงซักที

เขียนได้ดีจังครับ ต้นไม้ออกดอก หมุนวิ้งๆ น่าชื่นใจครับ
"ได้รับ" ไม่ใช่ ได้รบ ...แก้คำผิด เง้อsad smile

#8 By ♥ ช้างต้น on 2009-06-17 00:45

ได้รบโปสการ์ดแล้วครับ

ขอบคุณมากๆครับ
confused smile

#7 By ♥ ช้างต้น on 2009-06-17 00:43

คงมีผู้ใหญ่อีกหลายคนเหมือนกันที่เคยผ่านจุดนี้มา

จุดที่ .. มีคนวางกรอบชีวิตเขา
จุดที่ .. เขาต้องเดินตามทางที่มีคนขีดไว้ให้

แล้วเวลานั้นเขารู้สึกอย่างไร ?
ก็คงไม่ต่างจากเราตอนนี้เท่าไรหรอกค่ะ :)

สมัยนี้โลกเปลี่ยนไปเยอะจริง ๆ นะ
ความหวังดีของพ่อแม่คืออยากเห็นลูกสุขสบาย
บนความผิดหวังของตัวเอง ?
บนทางที่เดินไปโดยไม่ใช่เพราะใจสั่ง ?

อ่า ..
ปล่อยวางกันบ้างเนอะ big smile

#6 By [ ' M y o K o ' ] on 2009-06-16 21:20

ชอบชื่อเรื่องจังค่ะ
คนมักสร้าง...มาทับถมที่ว่างข้างตัว
ลืมวางอะไรที่มักติดมาตอนสร้าง
อ้างว่า...ของตู
วางไว้...ก็จะว่าง
ก็เลยรู้จักปล่อย...วางค่ะ

ขอบคุณค่ะ

#5 By มิตร on 2009-06-16 18:29


บางครั้งก็น่าสงสัย
ผู้ใหญ่บางครั้ง อาจลืมไปว่าตัวเองเคยเป็นเด็ก ?
บางครั้งก็ไม่เข้าใจ
ว่าทั้งหมดที่ผู้ใหญ่ทำ
เรียกว่า 'หวังดี' ได้เต็มปากรึป่าว ..?

เพราะงั้น
ปล่อยวางกันเถอะ big smile


ปล. เพราะมีความคาดหวัง ถึงยังเป็นมนุษย์ 55

#4 By โคตรไอซ์ . on 2009-06-16 18:21

จริงๆแล้วปล่อยน่าจะง่ายกว่าแบกไว้มั้ยคะ..แต่แปลกเนอะ ปล่อยวางเนี่ย ทำไมมันช่างยากเย็นจัง..โดยเฉพาะกับเรื่องที่เราคาดหวังไว้มาก-มาก..นับวันภูเขายิ่งชันเข้าไปทุกที..แวะมาเยี่ยมเช่นกันคับผม
อึมม์...ครับ ผมค่อยข้างจะอิสระมากๆ คือกฏบตั้งแต่เล็กๆ เด็กๆ เลยมีวิถีของตนเอง

ที่บ้านไม่ (เคย) ได้คาดหวังอะไรกับผมนัก แค่ออย่างน้อยๆ อย่าเอาปัญหาไปให้ที่บ้าน ประมาณเรียนผูกต้องเรียนแก้ว่างั้นเถอะ

แต่ก็อย่างว่าเนอะ ต่างคนต่างความคิด ต่างคนต่างทัศนะคติ ต่างคนต่างเหตุผล ไม่ว่าเราเอง หรือพ่อ แม่

แวะมาเยี่ยมครับ
ใช่แล้ว.. เห็นด้วยค่ะ
เราเองก็เคยเป็นคล้ายๆแบบนี้เหมือนกัน
ดิ้นรนเพราะสภาวะรอบข้างบังคับ
ว่าต้องมีงานดี เรียนจบ มีรากฐานชีวิต
แต่... พอมาถึงจุดที่เราปล่อยวาง

โอยยย..มันสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
ตอนนี้ก็เรื่อยๆเปือยๆไปแล้วค่ะ (จริงๆแล้วถ้าเป็นผู้ชายคงไปบวชนานแล้ว)